โคลงสี่สุภาพ ลาพักร้อน

__________________________

 

 

 

                                        มาจะกล่าวบทไป   อันตัวข้านี้

                                   จะไปฝึกงาน           ระนอง  แล

 

                                       ซึนามิ           จะมาไหม กูกลัว

                                   ตอนนี้               ยังไม่รู้  แน่ชัด

 

                                     ยังไง              ติดตามดู

                                   ทางทีวี               ก็แล้วกัน  

                                        

 

แต่งกันแบบมั่ว ๆ กันเลยทีเดียว สำหรับร้องกรองข้างต้น

 

ไม่รู้ว่าเป็นกาพย์ กลอน โคลง ฉันท์ ประเภทใดกันแน่

 

เพราะใช้หลักในการแต่ง ด้วยเทคนิคใหม่ล่าสุด

 

ไม่เคยมีปรากฏในหนังสือเรียนภาษาไทยเล่มไหนมาก่อน

 

จากบทกลอน

 

ต้องการสื่ออะไร ? กันแน่?

 

จะอะไรซะอีก ก็ฝึกงานน่ะเซ่   

 

เรียนคณะนี้ต้องทำใจ ว่าไม่มีวันหยุด หรือปิดเทอมใด ใด

 

หากลูกหลานของท่านได้เข้ามาในวังวนวนศาตร์แล้ว

 

อย่าหวังว่าปิดเทอม หรือวันหยุด จะได้เห็นหน้าบุตรหลาน

 

ดังที่พ่อแม่ พี่น้องของตัวข้าพเจ้า ประสบพบเจออยู่

 

 

แวน : ตู๊ดดดดด ...ตู๊ดดดด....ตู๊. ฮัลโหล แม่ สวัสดีเจ้า ยะหยังอยู่น่ะ

 

แม่ : เอ้อ สวัสดี ว่าจะได  กะลังยะข้าวแลงอยู่  ลูกเลาะยะหยังอยู่ตี้ไหนนิ (กำลังทำอาหารเย็นอยู่ ลูกล่ะ ทำอะไรอยู่ที่ไหนเนี่ย)

 

แวน : อยู่หอเจ้า กำลังผ่อทีวีอยู่ (อยู่หอค่า กำลังดูทีวีอยู่)

 

แม่ : น้องแวน ปิดเทอมนี้ลูกจะได้ปิ๊กบ้านก่อ ? (แวน ปิดเทอมนี้ ลูกจะได้กลับบ้านมั้ย?)

 

แวน : บ่ได้ปิ๊กเจ้า แม่ ต้องไปฝึกงานแหมแล้ว (ไม่ได้กลับค่ะแม่ ต้องไปฝึกงานอีกแล้ว )

 

แม่ : ไปแหมละกา ไปฝึกตี้ไหนแหม อั้นแม่กับป้อ ก็บ่าได้หันหน้าลูกแหมอ่ะก่ะ

(ไปอีกแล้วหรอ ? ไปฝึกที่ไหน ? งั้นแม่กับพ่อก็ไม่ได้เห็นหน้าลูกอีกแล้วล่ะสิเนี่ย)

 

แวน : ก็คงต้องเป็นจ่ะอั้นอ่ะเจ้าแม่ ไปฝึกตี้ระนองอ่ะแม่ น้องก็อยากปิ๊กบ้าน คิดถึงป้อกะแม่ขนาด

(ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นอ่ะค่ะแม่ ไปฝึกที่ระนองแวนก็อยากกลับบ้าน คิดถึงพ่อกะแม่มากมาย)

 

แม่ : ฝึกงานก็ดูแลตัวเองดีดี ห้ามเล่นน้ำทะเลเน้อ ฝึกงานเสร็จขะไจ๋ ปิ๊กบ้านเน้อ แม่คิดถึง (ฝึกงานเสร็จให้รีบกลับบ้านนะ แม่คิดถึง)

 

แวน : เจ้า ได้เลย แม่ ....เอ่อ....แม่ เจ้า ....อืม..

 

แม่ : อ่ะหยัง จะอู้อ่ะหยัง ว่ามา (อะไร จะพูดอะไร ว่ามา)

 

แวน : แฮ่...แม่ขอสตางค์จิ่ม  (แม่ขอเงินหน่อย)

 

แม่ : ...ตุ๊ด  ตุ๊ด ตุ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...................

 

แม่ แม่ แม่เจ้า ..เอ่อ แม่หายยย

 

เครือข่ายโทรศัพท์ของชั้นมีปัญหาหรอ???

 

หรือว่า แม่กรู .........

 

วางสาย หนีลูกกันเลยทีเดียว อิอิ

 

เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ  ฮ่า ๆ

 

แม่ไม่ใจร้ายกะฉันหรอก  เห็นมะ ในวันรุ่งขึ้น ก็ส่งตังส์มาให้ อิอิ

 

สงสัยโทรศัพท์มันคงตัดไปเอง

 

ขอบคุณเน้อเจ้าแม่ ที่ช่วยอุปถัมป์ค่าฝึกงานให้ลูก ฝึกเสดแล้วจารีบกลีบไปหอมแก้มฟอดใหญ่เลย

 

ขอบคุณคุณพ่อด้วย ที่เป็นธุระโอนเงินมาให้ลูก ตั้งสามครั้งติดต่อกัน โดยไม่บ่นซ๊ากกกคำ(ประมาณว่าโทรไปขอเพิ่ม)

 

ขอบคุณทุกคนทางบ้านที่คอยเป็นกำลังใจให้แวนเน้อเจ้า

 

 

 

ปล. สืบเนื่องจากหัวเรื่อง แวนจะไม่ได้ออนเอ็มเป็นเวลา 15 วัน เอ้ย ไม่ใช่สิ 19 วันเลยสิ  ไปเดินป่าต่อนี่หว่า

 

ต้องคิดถึงเค้าให้มาก ๆ นะ อยากรู้ล่ะเส่ะ ว่าฝึกที่ไหน ที่ระนองว้อยย เป็นสถานีวิจัยทางทะเล วนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

 

เป็นที่ที่เคยโดนซึนามิกันเลยทีเดียว กรูกลัวผีครับพี่น้อง อาจารย์บอกว่าให้เอาพระไปเยอะ ๆ อ่า

 

ยังไงกลับมาคงมีเรื่องไปเล่าให้พี่ป๋อง กมล ทองพลับ ดีเจคลื่นผี Shock FM ชัวร์!!!! 

 

เออ ที่สำคัญ มีทากด้วย!! ทากกะผี อันไหนน่ากลัวว่ากัน ?

 

ฉันต้องเหงาแน่ ๆ เลย ไม่ได้ออนเอ็มคุยๆๆๆ เฮ้ออออ จะลงแดงตายมั้ยเนี่ย

 

จะได้ไปเก็บข้อมูลที่อุทยานแหล่งชาติแหลมสน อุทยานแห่งชาติเขาสก ที่สุราษ ฯ ล ฯ โอ๊ย เยอะแยะมากมายหลายที่  อย่างน้อยก็ได้เที่ยวละว้า

 

ปล.แล้วจากลับมาเล่าประสบการณ์การทำงาน และเอาภาพสวย ๆ มาฝากเน้อเจ้า  สู้ตายค่า  คิดถึงทุกคนนะ (เสี่ยวแดกกันเลยทีเดียว)